گاهی تمام حادثه ها معنی تواند . و آن گاه که حادثه ها پایان یافتند ، من معنی ام را در حادثه ام بیان

می کنم . گفته بودی ؛ نه من دوست داشتم گفته باشی که من ؛ که حادثه ی من ؛ که من خودِ حادثه ام .

و هیچ کس برایم این معنا را نیافرید و من همیشه از زبان دیگران حرف می زنم . این بار برای

هیچ کس که نیست و جای خویش که ایستاده ام و کاش نیست ها آرزوی بودِشان بَر دلم نبود و

کاش ها نبود . انگارزمان شعر هم نبود اما هنوز زمان من است که شاید گفتی یا دوست داشتم

گفته باشی که من فقط شعرنیستم یا حافظی که بی غزل هایش هیچ است .

من خودم را هم می توانم بنویسم حتی جز در شعر . تو گفتی یا شاید توهم من است که فکر می کنم

گفته ای که من در تو نوشته شدم  یا . . نه ؛ من تنهایی ام را می پسندم بی حرف های تو و توهمِ

حضورت که گاه واقعیتی تحقق نیافته را می ماند و کاش سرت گیج نرود از هذیان های ذهنیم و

سرت را نگه دار . زیادی می چرخد ؛ چشمانم گیج می روند .

امروز اِنُمین روزی است که می بینمت. چرا هیچ صبحی شبیه دیروزش نیستی ؟

خواهش می کنم امروزهم بخند ، دیروز با لبخندت به من خوش گذشت . دریچه سقف را باز کن .

من دستم نمی رسد .تو شاید بلند تر باشی که می گویی از من بهتری ! . . 

دیبا سحرانگیز     پنج شنبه شب      هنوز هم در خلأ     3 . دی . 1388

 

نوشته شده در پنجشنبه سوم دی 1388ساعت 22:15 توسط دیبا سحرانگیز| |