شبی سیاه

      پُر از حادثه

           شبی تاریک . . .

شبی که از نَفَس پاک من لبالب بود.

شبی برهنه و عور

شبی ز چشمت دور

شبی که می برد هر دَم مرا به صحنه ی گور . . .

شبی سیاه و بزرگ

                پُر از ترانه ی گرگ

شبی که خالی بود

شبی که تنها بود

شبی که کشتن ِ من

بی دلیل زیبا بود.

 

دیبا سحرانگیز

 

نوشته شده در جمعه دوم اسفند 1387ساعت 15:43 توسط دیبا سحرانگیز| |