وقتی حرارت تن من بی قرار توست

شرم از نوشتنش چه به من هدیه می کند ؟!

شرمم به بُهتِ چهره ی تو آب می زند

می ریزد از رُخَت

                      و همین چهره ی من است .

من بی حیاترین زن  بن بست می شوم

                        [حدی میان بودن ما در کنار هم]

فریاد می زنم که ببین

                         سهم تو منم !

آرام می شوم ، تو مرا ساده می کنی

                    در لابلای یک کلمه : (شبنمت ) همین .

 

                              دیبا سحرانگیز

                  اتاق کوچک من    (تقصیر تو بود که روز و ساعتش گم شد )

پ . ن : برای او که دیبایش را شبنم خواند.

پ . ن : ببخشیدم برای نخواندن تمامی مطالب زیبایی از شما دوستان که فرصت نظر دادن را برایشان از

 دست دادم . دوستتان دارم و حتما خواهم آمد .

 هیچ عکسی نمی تواند زیبایی احساسم را بیان کند .

نوشته شده در شنبه بیست و نهم فروردین 1388ساعت 11:44 توسط دیبا سحرانگیز| |