"برای هر که به تبعیض می کـــُـــشند او را ..."

 

می رسد فصل تو از راه ؛

بیا گریه کنیم .

چون لب فصل مرا دوخته اند . . .

فصل من چشم نداشت

                 تا به حال ِ

                   دل پر حرف و پر از . . . گریه کند .

من به دیوانگی عادت دارم !

و چنین

      فصل ِ من

        سر تکان دادش و آشفته نمود

                              موی خود بر تن زرد

و تو انگار به آرامشت ایمان داری ؛

که چنین سرد ؛

[چو عاقل به سفیه]

روی ِ آشوب مرا می نگری .

***

لب ِ من خون شده

انگار نخی پاره شده  .....

می رسد فصل تو از راه

               و پایان من است

                  و چه سود از لب خونین !

                              فصل ِ من سهم ِ من است ؟ ! .

 

دیبا سحرانگیز          18.خرداد.1388     ساعت 8:40 شب       کنار اتاق کوچک من       

نوشته شده در چهارشنبه بیستم خرداد 1388ساعت 21:1 توسط دیبا سحرانگیز| |