در اینجا ؛

 

       شهر من !

 

           مرگ ِ حقیقت را فقط با درد می فهمی

 

و مُزدوران بر آنند

 

                 که انسان درد را با ضربه ی باتوم می فهمد ! . .

 

در اینجا ؛

 

       خاک ِ من !

 

                   - ایران-

 

        بهشتی زیر پا دارم

 

                  که در آن رود ِ خون در جوی ها جاریست ،

 

                      و عطر ِ گاز اشک آور ؛

 

                                                 که دیگر اشک در چشمم نمی آرد . . .

 

- شعورت بر چه کار آید ؟ ! –

 

بهشتم پُر شده از بوی خون ، از پوکه ی آبی . . .

 

زبانم لال شد

 

          از بس که نشنیدند فریادش !

 

در اینجا ؛

 

       در بهشت ِ من !

 

           اگر اشکی به چشم آری ،

 

          اگر حرفی به لب آری ؛

 

                       از آن دردی

 

                              که جسمت را نه !

 

                                    - روحت را –

 

هدف دارد ؛

 

      گناهت را به خون می شوید این اهریمن ناپاک !

 

عزیزم !

 

بر فراز بام هم دیگر

 

           خداوند بزرگی نیست . . .

 

اگر خندیدی و گفتی :

 

               - دروغ است این همه –

 

                   اینجا بهشت است و جز این

 

                       - ایران -

 

                      - بهشتم -

 

                      جز جهنم نیست .

                    

دیبا سحرانگیز

 

مهم این است که خرداد 88 بود ، روز و ساعت مهم نیست ، دغدغه تمام روز های خردادی ام شبیه هم

بود .

 

نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم تیر 1388ساعت 0:45 توسط دیبا سحرانگیز| |