ماهی که می شوی

هذیان بی شماره ام

dibasehrangiz — Thu, 24 Dec 2009 18:44:18 GMT

گاهی تمام حادثه ها معنی تواند . و آن گاه که حادثه ها پایان یافتند ، من معنی ام را در حادثه ام بیان

می کنم . گفته بودی ؛ نه من دوست داشتم گفته باشی که من ؛ که حادثه ی من ؛ که من خودِ حادثه ام .

و هیچ کس برایم این معنا را نیافرید و من همیشه از زبان دیگران حرف می زنم . این بار برای

هیچ کس که نیست و جای خویش که ایستاده ام و کاش نیست ها آرزوی بودِشان بَر دلم نبود و

کاش ها نبود . انگارزمان شعر هم نبود اما هنوز زمان من است که شاید گفتی یا دوست داشتم

گفته باشی که من فقط شعرنیستم یا حافظی که بی غزل هایش هیچ است .

من خودم را هم می توانم بنویسم حتی جز در شعر . تو گفتی یا شاید توهم من است که فکر می کنم

گفته ای که من در تو نوشته شدم یا . . نه ؛ من تنهایی ام را می پسندم بی حرف های تو و توهمِ

حضورت که گاه واقعیتی تحقق نیافته را می ماند و کاش سرت گیج نرود از هذیان های ذهنیم و

سرت را نگه دار . زیادی می چرخد ؛ چشمانم گیج می روند .

امروز اِنُمین روزی است که می بینمت. چرا هیچ صبحی شبیه دیروزش نیستی ؟

خواهش می کنم امروزهم بخند ، دیروز با لبخندت به من خوش گذشت . دریچه سقف را باز کن .

من دستم نمی رسد .تو شاید بلند تر باشی که می گویی از من بهتری ! . .

دیبا سحرانگیز پنج شنبه شب هنوز هم در خلأ 3 . دی . 1388

dibasehrangiz — Sat, 12 Dec 2009 08:57:18 GMT

لبریز می شوم

از لذت گناه

من توبه را چو جام می ای سرکشیده ام .

آمیزه ای غریب

از واقعیت و شاید تخیلی !

در من تنیده ای

با من شناوری

در آب های ذهن . .

دل بسته ای به من ؟

وا بسته ام به تو ؟

وا پس زنم تو را

راحت نمی شوم ؟

راحت نبود پس زدنت از تمام من . . .

. . .

وسواس های من

شاید زیادی اند ،

من غرق می شوم ؛

دست تو ناجی است ؟ !

دست تو قطع می شود انگار

جان ِ من !

در ذهن جانی ام . .

من قاتلم ؟

که رگ به رگ از خود گذشته ام !

خوابم نمی برد .

این بار فاجعه

در ساحتی بزرگ

من را به بر کشید ؛

من خواستم که فاجعه من را به بر کشد .

***

این بار هم بهشت

از آن ِ تو عزیز ،

لذت از آن ِ من . . .

من کافری به وسعت ایمان خود شدم .

دیبا سحرانگیز پنج شنبه صبح 5 . آذر . 1388

هنوز هم اتاق خلا

من زاده می شوم ناگه چنان خدا

dibasehrangiz — Tue, 24 Nov 2009 19:47:32 GMT

اندام خواب را به درازا کشیده ام

تا طول زندگی ؛ کوتاه تر شود :

آن کس که شد خدای من ؛ امروز . . ناگهان

سی پاره می شود ؛

می درمش چنین !

مسجد تباه باد و تو را خانه ای مباد ؛

وقتی در این میان

بی خانمان غم زده ای

عریان ترین نماز تنش را به باد داد ؛

من سجده ای به قامت افسانه می کنم

افسانه قامتی !

اغراق می کنم ؟ !

***

احساس می کنم که تباهی تو را سزاست

تصمیم با من است

بگذار آن کنم که تو با ما نموده ای

آن گاه خود بگو :

آیا در این میان

رازی نهان شده

در پشت پرده ای ؟

جز ظلم بی حساب !

کز من به سوی تو شارش نموده است ؟ !

***

تو باطلی رفیق

من خانه ای برای تو هرگز نساختم

جز باطن خودم .

آن کس که روح من

سی دفعه می درد

اندام باورش ؛

اهریمن است . .

دیده بر ابهام می نشست . . .

وقتی

دو بینه نگاهی

در این میان

زد کوزه ای شکست

ابهام هم شکست . . .

***

من محو می شوم

در دیدگان خیره بر اوهام آینه

وقتی بخار بر رخ آیینه می دمم

اما تو در دو گوی سیاهم نشسته ای

ایهام هم سزاست :

در باطن وجود

یا در وجود جسم

" انسان خدای می شود ، انگار می توان " .

دیبا سحرانگیز

هنوز هم اتاق خلا

آبان 88

منظومه ای از عشق

dibasehrangiz — Sun, 08 Nov 2009 14:35:51 GMT

چشمهایم خواب معصوما نه ای را آرزو دارند

ولی اهنگ زیبا ی صدای تو

مرا از خواب در اعماق این سرمای وحشی باز میدارد

صدایم کن که ناگه رخت بر بندد خا طرات ان شب مهتابی اردیبهشتی از خیال من

صدایم کن

تا شاید به یاد ارم زمانی را که در ان غوطه ور هستیم

اری

هم اکنون یک شب یخ بسته ی دی ماه را ما پیش رو داریم

زمانی آرزوی دیدنت رؤیای ذهنم بود

و حالا در کنارم هستی و آ غوش بازت جایگاهی امن

به یاد آن شب مهتابی اردیبهشتی باز چشمانم به خوابی کوته و آرام دعوت شد

چه قدر از دیدنت نومید بودم من

وناگه در شبی مهتابی از مشرق طلوع کردی

چه بیصبرانه نامت را صدا کردم

چه بی تابانه گفتم دوستت دارم

و تو باور نمی کردی که چشمان من از آئینه هم واقع گرا تر بود

تو در چشمان من طاووس هندویی

و آهنگ صدایت بهتر از آواز ققنوس است

عجیب اینجاست که بعد از یک سلام صادقانه

دگرحتی سؤالی هم نکردی

و بعد از مدتی گفتی نگاهم پاسخ صدها سؤالت بود

زمان آشنائیمان مقدس بود (دوستش دارم ).

...

صدایم میکنی انگار

ولی چشمان من خوابند

و ذهنم در پس یک خاطره گویی به جا مانده ست

صدایم کن

باز هم

باز هم صدایم کن

صدایت خاطرات روز گرمی را برایم بازخوانی میکند

اما تو یادت نیست

بیا بنشین کنارم

گوش کن :

-خورشید میتابید

و ما با هم کنار ساحل دریای آبی راه میرفتیم ...-

نمی دانم چرا می خواستم

از خاطراتت

نامه ای ؛ شعری و یا منظومه ای زیبا سرایم

من از بیگانگی آموختم وقتی تو را در پیش خود دارم ؛ بدانم قدرآن اوقات زیبا را

تو را از خود نخواهم راند

تو را با خود همیشه حفظ خواهم کرد

مرا آرام کن ؛ بشناس ؛

دگر آن نیستم ؛ رامم کن ای زیبا

برایم لحظه ای از جنس آن شب ساز

برایم خاطراتی نو پدید آور

. . .

عزیز دل !

تو هم مانند من هستی

نمی دانم ! . . .

بیا

من در ندانستن شریکت می کنم

همراه من آغاز خواهی شد

بیا

وقت تو را با لفظ بی معنای دانایی نمی گیرم

برایت از کتاب رنگی مانی نمی گویم

[ فریبی نیست

باور کن]

برای آنکه از نو عاشقی فرزانه باشم ؛ شور می خواهم

بیا شوری بپا کن ؛ در دلم آتش بیفکن

ببین در آتشم ؛ می سوزم از عشقی که شعرم ریشه اش آن است

نگو دودی که مخمورت کند از آتش من نیست !

بیا از شور من سرمست شو زیبا

من از سرمستی ات احساس می گیرم

من از احساس پاکت درس می گیرم

بیا تا ثلثمان کامل شود

من ؛ تو ؛ خدا [عشقی ست بی پروا]

بیا تا زندگی را نو کنیم

[ اینجا زمینی نیست

و انسانی که آزارت دهد

یا پست بشمارد دل و احساس و عشق پاک و ایمان را ]

برایت سرزمینی نو بنا خواهم نمود از جنس تنهاییم

بیا تنهایی ام را با تو قسمت می کنم تا پر کنی آن را

دوباره ساکن دنیای قلبم باش

که من در خانه ی قلب تو جاویدم

برایم لحظه ای نو ساز

برایت خانه ای از خاطراتی نو بنا خواهم نمود ای عشق !

دگر خوابم نخواهد برد ( به یاد خاطراتی دور)

برایم ارمغان عشق تو هوشیاری است ای عشق!

برایت ارمغان عشق من نیز این چنین باشد

و تا سرما کمر بر کشتنم بستست و عشقت در دلم برجاست

بیدارم ! . . .

دیبا سحرانگیز 13/بهمن/1385 اتاق کوچک من

جمعه شب ساعت : 6:40

پ . ن : پس از خودم و کیومرث و استاد و مینا ، شما اولین کسانی هستید که خواننده شعر بالا شدید .

بعد از مدت ها . . .

dibasehrangiz — Sat, 26 Sep 2009 20:28:51 GMT

می لغزم احمقانه بر احساس و زندگی

چسبیده ام به جسم

من غلت می زنم

خوابیده ام به پشت که تماشا کنی مرا

من روشنایی ام به شعاع دری که باز

اندازه ی میان دو پلک چپ تو است

اما نگاه چشم چپت بر تنم نماند

لغزید بر ادامه راه نگاه من

افتاد بر هدف :

دیوار پر ز لغزش سایه ی تنم

این بار دست توست

رقصان چو شعله بر تن دیوار :

" لمس من "

من چشم بسته ام

در باز می شود

رقصنده سایه ها

کوتاه می شوند

نوری حریص بر تن من پهن می شود

من خاک می شوم

انگار تشنه ام

چک چک به روی خاک تنم آب می شوی

من سبز می شوم

***

زینت دهید شاخه تن را ؛

دو سیب سرخ

سیبی که زیر سرخی آن شهد لب زده

آدم دو سیب چید و از آن شهد را چشید

من خواب دیده ام که خدا می شوم سپس

لبخند می زنم به هراس نگاه تو

هرگز نیافریده ام

خاکی به جز بهشت

پس جاودان بمان

بر شادی چشیدن شهد دو سیب سرخ

از سبزی تنم . . .

حوا درخت بود .

دیبا سحرانگیز در آرامش سرخ چهارشنبه شب 1 . مهر . 1388 خلأ

dibasehrangiz — Sat, 29 Aug 2009 21:12:31 GMT

وقتی به انسجام تنت عادتت دهند ؛

روحت چه باک دارد از این انسجام سخت؟!

این است زندگی : که تو را سخت بشکنند

. . . آزاد می شوی

اینک همین بس است که پرواز کرده ای

(در آسمان روشن ِ آزاد ِبی حصار)!

حتی بدون هیچ تلاشی برای بعد.

(دیبا سحرانگیز)

پنجشنبه 7 آذر1387 ساعت: 0:21

اتاق خلا

dibasehrangiz — Sat, 11 Jul 2009 21:15:03 GMT

در اینجا ؛

شهر من !

مرگ ِ حقیقت را فقط با درد می فهمی

و مُزدوران بر آنند

که انسان درد را با ضربه ی باتوم می فهمد ! . .

در اینجا ؛

خاک ِ من !

- ایران-

بهشتی زیر پا دارم

که در آن رود ِ خون در جوی ها جاریست ،

و عطر ِ گاز اشک آور ؛

که دیگر اشک در چشمم نمی آرد . . .

- شعورت بر چه کار آید ؟ ! –

بهشتم پُر شده از بوی خون ، از پوکه ی آبی . . .

زبانم لال شد

از بس که نشنیدند فریادش !

در اینجا ؛

در بهشت ِ من !

اگر اشکی به چشم آری ،

اگر حرفی به لب آری ؛

از آن دردی

که جسمت را نه !

- روحت را –

هدف دارد ؛

گناهت را به خون می شوید این اهریمن ناپاک !

عزیزم !

بر فراز بام هم دیگر

خداوند بزرگی نیست . . .

اگر خندیدی و گفتی :

- دروغ است این همه –

اینجا بهشت است و جز این

- ایران -

- بهشتم -

جز جهنم نیست .

دیبا سحرانگیز

مهم این است که خرداد 88 بود ، روز و ساعت مهم نیست ، دغدغه تمام روز های خردادی ام شبیه هم

بود .

dibasehrangiz — Wed, 10 Jun 2009 17:30:53 GMT

"برای هر که به تبعیض می کـــُـــشند او را ..."

می رسد فصل تو از راه ؛

بیا گریه کنیم .

چون لب فصل مرا دوخته اند . . .

فصل من چشم نداشت

تا به حال ِ

دل پر حرف و پر از . . . گریه کند .

من به دیوانگی عادت دارم !

و چنین

فصل ِ من

سر تکان دادش و آشفته نمود

موی خود بر تن زرد

و تو انگار به آرامشت ایمان داری ؛

که چنین سرد ؛

[چو عاقل به سفیه]

روی ِ آشوب مرا می نگری .

***

لب ِ من خون شده

انگار نخی پاره شده .....

می رسد فصل تو از راه

و پایان من است

و چه سود از لب خونین !

فصل ِ من سهم ِ من است ؟ ! .

دیبا سحرانگیز 18.خرداد.1388 ساعت 8:40 شب کنار اتاق کوچک من

dibasehrangiz — Mon, 25 May 2009 22:06:47 GMT

مدت هاست در دوربین ات تمام قد به من نگاه نکرده ای . بس است ، کمی دور شو .

چشم هایم مدام عرق می کنند ؛ بی دلیل . . .

این " . " زمین است . تک بُعدی که نگاهش کنی نقطه ای بیش نیست .

بیا نفس بــِـکــِــشیم شاید این هوا ما را زودتر کــُــشت .

من بر متزلزل ترین نقطه ای ایستاده ام ! که در هر شبانه روز یک بار می چرخد .

انسان که می شوی ؛ می خواهی همه چیز را بفهمی اما من همین طور که هستی دوستت دارم .

تمام زندگی مرا به سبز می رساندم

ولی چگونه سبز ماندگارمی شود

در این میان که زرد از کنار می رسد .

روز ششم بود فکر کنم که نوشتم : آدما وجود ندارند . بیا . . . می خوام بدون اونا زندگی کنم .

تو رو نمی دونم اما وقتی نبینمت راحت تر زندگی می کنم هستی اما نمی بینمت . ممنون که نمی بینمت .

اما روز ششم هنوز به قوت خودش باقیه .

آدما دیگه وجود ندارن .

Ok?

***

آدما همه جا هستن جز خلأ . . .

"دیبا سحرانگیز"

dibasehrangiz — Wed, 06 May 2009 18:42:18 GMT

فکر که می کنم

می بينم زمين را بايد سنگسار کنند

شاهدی نيست

جز خدا

که او هم حاضر نيست بگويد:

زمین آبستن چه عشقی است که هر روز گناه وار زایشی دارد از جنس ما

(انسان)

این سان که بار خود را سنگین تر کند

و خداوند چه عاشقانه دوست دارد این گناه کار را

که برای خواندنش بر خاک سر می نهیم

و چه نادانیم ما که بر مادر – زمین – پا می نهیم

و چه بخشاینده است او

که چنین ما را از آنچه وجود اوست می زاید – خاک –

وچه قدر درد

چه قدر ساده و صادقانه عشق را می پذیرد با درد – هر روز –

شب هنگام چه می شود او را

باکره نیست که درد می کشد و نه هیچ کاغذی برای نسبت عشقش با او

فرزند تنها باکره آبستن ؛ مسیح بود و پاک

و ما – فرزندان گناهی هر روزه ایم

و چقدر درد برای ما که نمی فهمیم

و چقدر بزرگوار که صبر می کند بر نادانی ما

وچه در گوشش زمزمه می کند در پس هر عشق بازی که چنین آرام، در نهان

با چشم هایی که زیر پای ماست ، می گرید

و چه بیمارند چشم هامان

که نمی بینند.

. . .

به آسمان پاک می نگريم

همه می دانيم که آسمان

باکره ی زمين است

و زمین خاک شده در عشقی که خداوند بزرگ می داردش

وای !

چه اصراری است به سنگسار

شما مگر عقده خدا بودن دارید؟!

حتی خدا می بخشد با اینکه می بیند

پس تو ( انسان کوچک)!

به من بگو :

چه اصراری است به سنگسار

وقتی شاهدی نیست

جز دو جفت چشم ؛ دو تن وسادگی عشق در نجات از گناه فکر که عظیم تر است از گناه تن

ای فکر آلوده !

پس چه اصراری است به سنگسار

وقتی که خداوند بار معصوميت دختری بی هيچ را

روی آن می چرخاند

- اشک-

برای نبودن آنچه حتی

وقتی بود نديدش

مثلِ

. . .

(دیبا سحرانگیز)

شنبه شب زمان مثل هميشه وجود نداره

نزديک اتاق آرامش ما