ماهی که می شوی

منظومه ای از عشق

dibasehrangiz — Sun, 08 Nov 2009 14:35:51 GMT

چشمهایم خواب معصوما نه ای را آرزو دارند

ولی اهنگ زیبا ی صدای تو

مرا از خواب در اعماق این سرمای وحشی باز میدارد

صدایم کن که ناگه رخت بر بندد خا طرات ان شب مهتابی اردیبهشتی از خیال من

صدایم کن

تا شاید به یاد ارم زمانی را که در ان غوطه ور هستیم

اری

هم اکنون یک شب یخ بسته ی دی ماه را ما پیش رو داریم

زمانی آرزوی دیدنت رؤیای ذهنم بود

و حالا در کنارم هستی و آ غوش بازت جایگاهی امن

به یاد آن شب مهتابی اردیبهشتی باز چشمانم به خوابی کوته و آرام دعوت شد

چه قدر از دیدنت نومید بودم من

وناگه در شبی مهتابی از مشرق طلوع کردی

چه بیصبرانه نامت را صدا کردم

چه بی تابانه گفتم دوستت دارم

و تو باور نمی کردی که چشمان من از آئینه هم واقع گرا تر بود

تو در چشمان من طاووس هندویی

و آهنگ صدایت بهتر از آواز ققنوس است

عجیب اینجاست که بعد از یک سلام صادقانه

دگرحتی سؤالی هم نکردی

و بعد از مدتی گفتی نگاهم پاسخ صدها سؤالت بود

زمان آشنائیمان مقدس بود (دوستش دارم ).

...

صدایم میکنی انگار

ولی چشمان من خوابند

و ذهنم در پس یک خاطره گویی به جا مانده ست

صدایم کن

باز هم

باز هم صدایم کن

صدایت خاطرات روز گرمی را برایم بازخوانی میکند

اما تو یادت نیست

بیا بنشین کنارم

گوش کن :

-خورشید میتابید

و ما با هم کنار ساحل دریای آبی راه میرفتیم ...-

نمی دانم چرا می خواستم

از خاطراتت

نامه ای ؛ شعری و یا منظومه ای زیبا سرایم

من از بیگانگی آموختم وقتی تو را در پیش خود دارم ؛ بدانم قدرآن اوقات زیبا را

تو را از خود نخواهم راند

تو را با خود همیشه حفظ خواهم کرد

مرا آرام کن ؛ بشناس ؛

دگر آن نیستم ؛ رامم کن ای زیبا

برایم لحظه ای از جنس آن شب ساز

برایم خاطراتی نو پدید آور

. . .

عزیز دل !

تو هم مانند من هستی

نمی دانم ! . . .

بیا

من در ندانستن شریکت می کنم

همراه من آغاز خواهی شد

بیا

وقت تو را با لفظ بی معنای دانایی نمی گیرم

برایت از کتاب رنگی مانی نمی گویم

[ فریبی نیست

باور کن]

برای آنکه از نو عاشقی فرزانه باشم ؛ شور می خواهم

بیا شوری بپا کن ؛ در دلم آتش بیفکن

ببین در آتشم ؛ می سوزم از عشقی که شعرم ریشه اش آن است

نگو دودی که مخمورت کند از آتش من نیست !

بیا از شور من سرمست شو زیبا

من از سرمستی ات احساس می گیرم

من از احساس پاکت درس می گیرم

بیا تا ثلثمان کامل شود

من ؛ تو ؛ خدا [عشقی ست بی پروا]

بیا تا زندگی را نو کنیم

[ اینجا زمینی نیست

و انسانی که آزارت دهد

یا پست بشمارد دل و احساس و عشق پاک و ایمان را ]

برایت سرزمینی نو بنا خواهم نمود از جنس تنهاییم

بیا تنهایی ام را با تو قسمت می کنم تا پر کنی آن را

دوباره ساکن دنیای قلبم باش

که من در خانه ی قلب تو جاویدم

برایم لحظه ای نو ساز

برایت خانه ای از خاطراتی نو بنا خواهم نمود ای عشق !

دگر خوابم نخواهد برد ( به یاد خاطراتی دور)

برایم ارمغان عشق تو هوشیاری است ای عشق!

برایت ارمغان عشق من نیز این چنین باشد

و تا سرما کمر بر کشتنم بستست و عشقت در دلم برجاست

بیدارم ! . . .

دیبا سحرانگیز 13/بهمن/1385 اتاق کوچک من

جمعه شب ساعت : 6:40

پ . ن : پس از خودم و کیومرث و استاد و مینا ، شما اولین کسانی هستید که خواننده شعر بالا شدید .

بعد از مدت ها . . .

dibasehrangiz — Sat, 26 Sep 2009 20:28:51 GMT

می لغزم احمقانه بر احساس و زندگی

چسبیده ام به جسم

من غلت می زنم

خوابیده ام به پشت که تماشا کنی مرا

من روشنایی ام به شعاع دری که باز

اندازه ی میان دو پلک چپ تو است

اما نگاه چشم چپت بر تنم نماند

لغزید بر ادامه راه نگاه من

افتاد بر هدف :

دیوار پر ز لغزش سایه ی تنم

این بار دست توست

رقصان چو شعله بر تن دیوار :

" لمس من "

من چشم بسته ام

در باز می شود

رقصنده سایه ها

کوتاه می شوند

نوری حریص بر تن من پهن می شود

من خاک می شوم

انگار تشنه ام

چک چک به روی خاک تنم آب می شوی

من سبز می شوم

***

زینت دهید شاخه تن را ؛

دو سیب سرخ

سیبی که زیر سرخی آن شهد لب زده

آدم دو سیب چید و از آن شهد را چشید

من خواب دیده ام که خدا می شوم سپس

لبخند می زنم به هراس نگاه تو

هرگز نیافریده ام

خاکی به جز بهشت

پس جاودان بمان

بر شادی چشیدن شهد دو سیب سرخ

از سبزی تنم . . .

حوا درخت بود .

دیبا سحرانگیز در آرامش سرخ چهارشنبه شب 1 . مهر . 1388 خلأ

dibasehrangiz — Sat, 29 Aug 2009 21:12:31 GMT

وقتی به انسجام تنت عادتت دهند ؛

روحت چه باک دارد از این انسجام سخت؟!

این است زندگی : که تو را سخت بشکنند

. . . آزاد می شوی

اینک همین بس است که پرواز کرده ای

(در آسمان روشن ِ آزاد ِبی حصار)!

حتی بدون هیچ تلاشی برای بعد.

(دیبا سحرانگیز)

پنجشنبه 7 آذر1387 ساعت: 0:21

اتاق خلا

dibasehrangiz — Sat, 11 Jul 2009 21:15:03 GMT

در اینجا ؛

شهر من !

مرگ ِ حقیقت را فقط با درد می فهمی

و مُزدوران بر آنند

که انسان درد را با ضربه ی باتوم می فهمد ! . .

در اینجا ؛

خاک ِ من !

- ایران-

بهشتی زیر پا دارم

که در آن رود ِ خون در جوی ها جاریست ،

و عطر ِ گاز اشک آور ؛

که دیگر اشک در چشمم نمی آرد . . .

- شعورت بر چه کار آید ؟ ! –

بهشتم پُر شده از بوی خون ، از پوکه ی آبی . . .

زبانم لال شد

از بس که نشنیدند فریادش !

در اینجا ؛

در بهشت ِ من !

اگر اشکی به چشم آری ،

اگر حرفی به لب آری ؛

از آن دردی

که جسمت را نه !

- روحت را –

هدف دارد ؛

گناهت را به خون می شوید این اهریمن ناپاک !

عزیزم !

بر فراز بام هم دیگر

خداوند بزرگی نیست . . .

اگر خندیدی و گفتی :

- دروغ است این همه –

اینجا بهشت است و جز این

- ایران -

- بهشتم -

جز جهنم نیست .

دیبا سحرانگیز

مهم این است که خرداد 88 بود ، روز و ساعت مهم نیست ، دغدغه تمام روز های خردادی ام شبیه هم

بود .

dibasehrangiz — Wed, 10 Jun 2009 17:30:53 GMT

"برای هر که به تبعیض می کـــُـــشند او را ..."

می رسد فصل تو از راه ؛

بیا گریه کنیم .

چون لب فصل مرا دوخته اند . . .

فصل من چشم نداشت

تا به حال ِ

دل پر حرف و پر از . . . گریه کند .

من به دیوانگی عادت دارم !

و چنین

فصل ِ من

سر تکان دادش و آشفته نمود

موی خود بر تن زرد

و تو انگار به آرامشت ایمان داری ؛

که چنین سرد ؛

[چو عاقل به سفیه]

روی ِ آشوب مرا می نگری .

***

لب ِ من خون شده

انگار نخی پاره شده .....

می رسد فصل تو از راه

و پایان من است

و چه سود از لب خونین !

فصل ِ من سهم ِ من است ؟ ! .

دیبا سحرانگیز 18.خرداد.1388 ساعت 8:40 شب کنار اتاق کوچک من

dibasehrangiz — Mon, 25 May 2009 22:06:47 GMT

مدت هاست در دوربین ات تمام قد به من نگاه نکرده ای . بس است ، کمی دور شو .

چشم هایم مدام عرق می کنند ؛ بی دلیل . . .

این " . " زمین است . تک بُعدی که نگاهش کنی نقطه ای بیش نیست .

بیا نفس بــِـکــِــشیم شاید این هوا ما را زودتر کــُــشت .

من بر متزلزل ترین نقطه ای ایستاده ام ! که در هر شبانه روز یک بار می چرخد .

انسان که می شوی ؛ می خواهی همه چیز را بفهمی اما من همین طور که هستی دوستت دارم .

تمام زندگی مرا به سبز می رساندم

ولی چگونه سبز ماندگارمی شود

در این میان که زرد از کنار می رسد .

روز ششم بود فکر کنم که نوشتم : آدما وجود ندارند . بیا . . . می خوام بدون اونا زندگی کنم .

تو رو نمی دونم اما وقتی نبینمت راحت تر زندگی می کنم هستی اما نمی بینمت . ممنون که نمی بینمت .

اما روز ششم هنوز به قوت خودش باقیه .

آدما دیگه وجود ندارن .

Ok?

***

آدما همه جا هستن جز خلأ . . .

"دیبا سحرانگیز"

dibasehrangiz — Wed, 06 May 2009 18:42:18 GMT

فکر که می کنم

می بينم زمين را بايد سنگسار کنند

شاهدی نيست

جز خدا

که او هم حاضر نيست بگويد:

زمین آبستن چه عشقی است که هر روز گناه وار زایشی دارد از جنس ما

(انسان)

این سان که بار خود را سنگین تر کند

و خداوند چه عاشقانه دوست دارد این گناه کار را

که برای خواندنش بر خاک سر می نهیم

و چه نادانیم ما که بر مادر – زمین – پا می نهیم

و چه بخشاینده است او

که چنین ما را از آنچه وجود اوست می زاید – خاک –

وچه قدر درد

چه قدر ساده و صادقانه عشق را می پذیرد با درد – هر روز –

شب هنگام چه می شود او را

باکره نیست که درد می کشد و نه هیچ کاغذی برای نسبت عشقش با او

فرزند تنها باکره آبستن ؛ مسیح بود و پاک

و ما – فرزندان گناهی هر روزه ایم

و چقدر درد برای ما که نمی فهمیم

و چقدر بزرگوار که صبر می کند بر نادانی ما

وچه در گوشش زمزمه می کند در پس هر عشق بازی که چنین آرام، در نهان

با چشم هایی که زیر پای ماست ، می گرید

و چه بیمارند چشم هامان

که نمی بینند.

. . .

به آسمان پاک می نگريم

همه می دانيم که آسمان

باکره ی زمين است

و زمین خاک شده در عشقی که خداوند بزرگ می داردش

وای !

چه اصراری است به سنگسار

شما مگر عقده خدا بودن دارید؟!

حتی خدا می بخشد با اینکه می بیند

پس تو ( انسان کوچک)!

به من بگو :

چه اصراری است به سنگسار

وقتی شاهدی نیست

جز دو جفت چشم ؛ دو تن وسادگی عشق در نجات از گناه فکر که عظیم تر است از گناه تن

ای فکر آلوده !

پس چه اصراری است به سنگسار

وقتی که خداوند بار معصوميت دختری بی هيچ را

روی آن می چرخاند

- اشک-

برای نبودن آنچه حتی

وقتی بود نديدش

مثلِ

. . .

(دیبا سحرانگیز)

شنبه شب زمان مثل هميشه وجود نداره

نزديک اتاق آرامش ما

آبگیر

dibasehrangiz — Wed, 06 May 2009 14:53:18 GMT

نسیم ملایمی می وزد ، موجهای کوچک آبگیر، مرا به دریای رؤیاهایم پیوند می دهد . قایق چوبی و کوچکم روی امواج ،آرام ارام می لغزد . ضربان قلبم آنقدر آرام است که فکر می کنم اصلا نمی تپد . پاروهایم در قایق ،کنار پایم خوابیده اند . دستهایم را به دو سوی قایق بند می کنم، کمرم را به عقب خم می کنم ، شب بلند موهایم کف قایق را فرش می کند ،نسیم با لباس دیبای سپیدم بازی می کند و آنرا روی تنم می رقصاند . مژگان بلندم را روی هم می خوابانم ، خورشید بر پشت پلک چشمانم می تابد ،نسیم؛ طره ی گیسوانم را به بازی می گیرد .من با لبهای بسته می خندم و حرکت آهسته ی خون گرم را در رگهایم احساس می کنم .

حس می کنم خداوند در درون من نشسته است و چه حس زیبایی است آن لحظه که با هم سخن می گوئیم و او مرا در تمام وجود آرام خویش حل می کند و من از سعادتی ابدی لبریز می شوم .

. . .

چشمهایم را رو به خورشید می گشایم . به اطرافم نگاه می کنم :

( قایق من ،به میانه ی آبگیر رسیده است ).

آرامش نگاهم را به دشت سر سبز مقابلم هدیه می کنم . نیمکتی خالی از جنس قایقم ، نگاهم را به سوی خود می دزدد (ای کاش کسی بود ،روی این نیمکت خالی،و در آرامشم سهیم می شد /و خداوند می گوید :آنان که دوستت دارند ،روزی تو را پیدا خواهند کرد ).

. . .

پاهایم را از لب قایق درون آب فرو می برم ،آبگیر چه هوسناک تمام تنم را برای آغوشش طلب می کند و من چه مطیعانه و سر خوش خود را به نرمی و روانی آغوشش می سپارم .

. . .

آب تا زیر سینه ام را تنگ و نرم در بر می گیرد و تارهای پر پیچ و خم موهایم روی سطح آب شناور می شود .قایق را رها می کنم . دستهایم را از هم میگشایم . جریان آرام آب ، قدمهایم را به سمت نیمکت خالی سوق می دهد . عمق آب هر لحظه کمتر می شود و من به سوی ساحل آرامش که خلوتش از نیمکتی خالی انباشته است در حرکتم . و خداوند هنوز تا همیشه در تمام من جاری ست وبه من نوید می دهد که خالی خلوت آرامشم را لبریز از حضور خواهد کرد .

من با تمام آرامشم بر سطح آبگیر زندگی ام لبخند می زنم . . .

***

دوباره حس سال ۸۴ را دارم با این تغییر که تو را هم دارم .

به امید شما می نویسم که می آیید و مرا می خوانید . برای شما می نویسم .

dibasehrangiz — Sat, 02 May 2009 19:54:40 GMT

من اشتباه می کنم ،

انگار خسته ام !

قلبم برای عشق کمی کم می آورد .

ماهی که می شوم . . .

آب ها ریخته اند ؛

در خاک کسی شنا نمی کند !

- می خواهم تنم را بر تو بلغزانم -

عرق می کنی .

حتما می میرم از اینکه حتی یک بار هم نگفتی : دریا را برایم می آوری .

دیبا سحرانگیز

اتاق خلا 12 اردی بهشت 1388

جمعه کمی آفتاب از تابشش کاسته اما هنوز عصر نیست .

dibasehrangiz — Sat, 18 Apr 2009 08:14:06 GMT

وقتی حرارت تن من بی قرار توست

شرم از نوشتنش چه به من هدیه می کند ؟!

شرمم به بُهتِ چهره ی تو آب می زند

می ریزد از رُخَت

و همین چهره ی من است .

من بی حیاترین زن بن بست می شوم

[حدی میان بودن ما در کنار هم]

فریاد می زنم که ببین

سهم تو منم !

آرام می شوم ، تو مرا ساده می کنی

در لابلای یک کلمه : (شبنمت ) همین .

دیبا سحرانگیز

اتاق کوچک من (تقصیر تو بود که روز و ساعتش گم شد )

پ . ن : برای او که دیبایش را شبنم خواند.

پ . ن : ببخشیدم برای نخواندن تمامی مطالب زیبایی از شما دوستان که فرصت نظر دادن را برایشان از

دست دادم . دوستتان دارم و حتما خواهم آمد .

هیچ عکسی نمی تواند زیبایی احساسم را بیان کند .